Het was DITA dat ruim 30 jaar geleden een nieuwe categorie monturen en zonnebrillen introduceerde. Luxe, duur, stoer en opvallend. Ontworpen in Los Angeles en gemaakt in Japan. Jarenlang had het merk min of meer het alleenrecht in dit segment maar de laatste 10 à 15 jaar is de concurrentie fors toegenomen.
Tal van handige types zagen dat dit een interessant marktsegment was of is en kwamen met min of meer vergelijkbare collecties of varianten daarop. Vaak ook gemaakt in Japan, soms in Italië of Frankrijk, een enkele keer ergens anders. Allemaal peperduur (600 tot 700 euro voor een acetaat montuur is geen uitzondering), bijna allemaal met hetzelfde flinterdunne ‘merk’ verhaal over de productie in honderden stappen, het handwerk en het prachtige materiaal. Mooie stands op de internationale beurzen om opticiens te imponeren maar zelden of nooit enige vorm van consumentenmarketing.
Met 1 duidelijke uitzondering. Jacques Marie Mage dat daar wel veel in investeert. Recent nog met een Loulou de la Falaise by JMM collectie als hommage aan de mode-muze, bohémienne en juwelen- en sieraden ontwerpster en een mooi feestje in de Parijse Brasserie Lipp om dat te vieren met tal van gasten uit de Franse mode- en kunstwereld. Nu weer met een samenwerking met niemand minder dan Haider Ackermann. Super slim natuurlijk want de ontwerper van Tom Ford en Canada Goose is hotter dan hot in de modewereld en staat garant voor veel publiciteit. Jacques Marie Mage, dat inmiddels meerdere flagshipstores heeft (onder andere in Milaan, Parijs en Londen) is dankzij de charismatische eigenaar en ontwerper voortdurend in het nieuws.
Dat kan van al die andere luxe merken niet gezegd worden. Zij zijn buiten de optiek volledig onbekend en anoniem. Hun websites en sociale media zijn saaie etalages die vooral bedoeld lijken als online stores. Van enige merkbeleving is niet of nauwelijks sprake. Niet internationaal en al helemaal niet in Nederland. Zij surfen mee op de trend maar voegen er niets aan toe. Dat is jammer maar past wel bij een branche waarin merkbeleving nog altijd een ondergeschoven kindje is. Voor merken in het hoogste segment is dat eigenlijk onvergeeflijk omdat juist die merkbeleving de prijs voor een belangrijk deel zou moeten rechtvaardigen.
